6
mrt
2017
0

Het geschenk van wanhoop

 Een client vroeg me onlangs:

“Hoe kan het toch dat ik zo weinig vooruitgang boek? Ik heb in principe genoeg tijd om aan mezelf te werken, en ik weet ook wat dit ‘werken’ is. Ik weet van mezelf waar mijn valkuilen liggen en heb ook genoeg inzichten hoe ik deze kan aanpakken. Maar ik heb gewoonweg geen puf om nog meer aan mezelf te werken. Er verandert toch niets. Ik begin te geloven dat dit het is, dat ik me moet neerleggen bij het feit dat ik niet in staat ben mezelf echt te veranderen”.

Tranen welden op in zijn ogen. Hij was uitgeput, kon niet meer voldoen aan zijn innerlijke eis om zichzelf te verbeteren. Hij was op het punt gekomen dat hij concludeerde dat dit het was voor hem, meer geluk zat er gewoon niet in. Ik voelde zijn pijn en verdriet. Maar ik voelde ook dat dit een bijna heilig keerpunt was in zijn leven. Voor hem zelf voelde het als stilstand en opgeven, maar het betekende een enorme sprong voorwaarts.